Orman Kalkışımı


Gam çekme hakîkatde eğer ârif isen
Farz eyle ki el'ân yine âlem yoğ imiş

Nef'î


•


Uyku tutmuyor… Saat 03.09. Hafta sonu ve hava muhteşem olacak. Serin, tatlı bir eylül günü feyizli kollarını açmış ben fakiri bağrına basmak için can atıyor olacak… Bir şey yapmalı! Birkaç hayat damlasını kurtarmalı… Ne yapmalı? Bu senenin ibadetini de eda edemedik henüz. Altıparmak’ı düşünüyorum: “Dağlara kar yağmıştı ama güney yüzünde o kar kalmamıştır şimdiye.” fazla kafa yormadan çantayı hazırlıyorum. Kıyafetler, yiyecekler, botlar, batonlar, kask; hazırım… Lakin çok erken. Biraz kitap karıştırıp ala şafağı çekiyorum pencereme. Yarım bir kahvaltı yapıp diğer yarısını dağa saklayarak yola çıkıyorum. Saat 06.05.


Yavaş yavaş tüketiyorum asfaltı. Aksiyona 08.00’de başlasam bile 5 saatlik bir hareket süresi bana genişçe yetecektir. “E dağdır bu aksi bir duruma ihtiyaten zaman aralığı bırakmam gerek.” O halde bile zaman fazla fazla yetecektir. Sabahın köründe dağda Sivaslı afkurusuyla uğraşmanın bir anlamı yok. Sert güneş tercihim olur.


Dargovit’ten sonra Kuzey rotasının sıkıcı ve tekdüze oluğunu değil Tar Tepesi’nin batısında kalan daha alçak gedikten dağın güney yüzüne geçip o şekilde tırmanacağım. İnişli çıkışlı, daha uzun ama biraz daha teknik ve zevkli bir tırmanış sunacak o güzergâh. Hem kar olmama ihtimali daha yüksektir.

Böyle düşünüyorum ama Fırtına kavşağında Altıparmak vadinin sonunda dikildiğinde karın hiç de az olmadığını görüyorum: “Bu sene sezon erken mi kapatacak nedir?”. Serdar Döngüsü aklıma düşüyor. Haziran’da sinüzitten dolayı yarım kalmıştı. “Bu sene onu da yapamadım, onu yaparım o vakit.” diyerek kesin kararı yükseklerde vermek üzere Çamlıhemşin yolunu aheste almaya devam ediyorum.
Gürgen dibi haraç merkezinde kimse yok, basıyorum. Bir noktada polis yolda bekliyor, kararsız kaldığımı anlayıp eliyle sağ tarafı gösteriyor: Ama orası otoparka gidiyor! Dediği gibi yapıp polisin yanında camı indiyorum:

- Günaydın memur bey.
- Günaydın. Aracınızı otoparka bırakın, ring servisleriyle yukarı çıkarsınız.
- Ama ben Ayder’e gitmeyeceğim. Daha yukarı çıkacağım.
- Aracınızı otoparka bırakın. Ring s…
- Tamam anladım, gerek yok.

Geri dönüyorum! “Sanırım lanet olası bir etkinlik yüzünden dağları bize kapattılar.” Boşuna gelmiş oluyorum. İnene kadar doluyorum!

Eve ulaşıyorum. Kendimi bu kadar motive etmişken hem mental hem de fiziksel olarak bu kadar hazırken en kötüsü hava bu kadar güzelken böyle dumura uğramak çok koyuyor.

Eve çıkıp yarım kalan kahvaltımı tamamlıyorum. Gitarla uğraşmaya başlıyorum ve birden ayağa kalkıp bu sefer bisiklet için hazırlanıyorum. Ormanlara vuracağım!

Hızlıca hazırlanıp yola koyuluyorum. Ya Hemşin üzerinden Çamlıhemşin’e geçeceğim yahut Tumaslı (Boğaziçi) Köyü’nden sırt hattındaki Pazar köylerini takip ederek tekrar eve döneceğim. Güzel olacak. Kendimi çok yormadan orta karar bir tempoyla pedallıyorum Hemşin Yolu’nu.
Hemşin merkezden Akyamaç Şelalesi-Çamlıhemşin sapağıyla vadiden ayrılıp aniden artan eğimle yükselmeye başlıyorum. En düşük viteste dik güzergahı tırmanıyorum. İlçenin tam ortasındaki hidroelektrik santralinin açık kapaklarından fışkıran dere suyunun sesi arkamda gittikçe boğuluyor ve köy yollarına özgü sakinlik kuşatıyor her tarafı.

Yol üzerindeki sebillerden birinde sulanıp ilk iniş öncesi düze ulaşıyorum. Sanki gurbetteymişim gibi karşıma çıkan “Çamlıhemşin 16” tabelasının munis maviliğiyle ısıtıyorum içimi. Ve Akyamaç kavşağından sola dönüp inişe başlıyorum. Terimle ağırlaşan tişört yüzünden hızlı inişte üşüyor gibi oluyorum. Çok sürmeyeceğini bildiğimden hız kesmeden Akyamaç’ın düzüne ulaşıyorum. Köy sakin. Hiç ses yok. Sivaslı da yok. Yerleşkenin sonundaki köprüden geçip bir diğer Çamlıhemşin tabelasıyla sağa vuruyorum. Stabilize yol devasa gürgenlerin arasından geçiyor. Işık sık yaprakların arasından güç bela sıyrılıp yolun bazı noktalarına dokunabiliyor, gerisi ala gölge hep gölge…
Eğimin artışıyla birlikte ses de azalıyor. Serin gölgeli yolun üzerinde güneşin damlayabildiği minik sıcak noktalarda kanlarını ısıtmaya çalışan sürüngenler geçişimle kaçışıyorlar. Hazan kurusu yaprakların düşüşü bile ses veriyor kulaklarıma ve yabanı haberdar etmenin vaktidir deyip sesleniyorum bir iki. Bir de hafiften ıslık ve devam. Bir noktada aracının yanındaki orta yaşlarının sonunda olduğunu tahmin ettiğim bir adamla karşılaşıyorum. Beni fark ediyor lakin ilgilenmiyor görünüyor. Garipsediğinin farkındayım. Yanından geçerken selam veriyorum:

- Selamün aleyküm
- Aleyküm selam. Nereye böyle.
- Boğaziçi’ne çıkıyorum. Oradan Çamlıhemşin’e ya da Uğrak üzerinden Pazar’a inmek istiyorum.
Yüzündeki şüphe silinmiyor.
- Hangi köydensin?
- Ben Çamlıhemşinliyim. Buraya Pazar’dan geldim. Öğretmenim orada.
- Pazar’dan buraya -hesap ediyor- 24 km yol var. Sen nasıl geldin buraya bununla? Bir de Boğaziçi’ne gideceksin!
- Alışığım ben amca. 24 km bisiklet için çok uzun bir mesafe değil. Yaban çıkmasın diye bağırıp ıslık çaldım garipsemedin umarım.
- Yook! Yaban olmaz şimdi burada. Yukarıda ikinci boğuma kadar canlıdır ortalık. Gece sıkıntı, şimdi bir şey olmaz. Yahu uzaktan geldin yemek, çay bir şey ikram edelim sana.
- Çok sağol amca, ben soğumadan yoluma gideyim. Geçen geldiğimde yarıdan dönmüştüm. Bugün tamamlamak istiyorum.
- Ayağına sağlık hocam. Allaha emanet ol.
- Sen de. İyi günler.

Daha da artan eğim ve orman karasıyla yükselmeye devam ediyorum. Aniden yükselen motor sesiyle orman inzivasını paramparça eden bir ambulans ve hemen ardından takip eden bir otomobil yanımdan geçiyor. Yaban hissiyatı dağılıyor. Uzun bir süre ses vermeden devam ediyorum. Tumaslı altı dikliğini tırmanan Z virajlar bir hayli dikleşiyor. Daha önce bisikletle buraya kadar gelmemiştim ama araçla Çamlıhemşin’e yaptığım keşif amaçlı sürüşten hatırlıyorum bu virajları. Gaz vererek çıkmak kadar kolay olmuyor lakin çıkıyorum. Virajların üstünde eğim azalıyor ve yol kenarı orman açılıyor. Manzara önüme seriliyor: Alabildiğine orman her yer. Tek tük köy evlerinin etrafında bile ormanlar hâkim. “Bu insanlar burada nasıl yaşamışlar yüzyıllarca?” bu soru yerlinin de yabancının da kendine sormaktan alamayacağı bir soru. “Şimdi bile yaşam bu kadar zorken imkanların kısıtlı olduğu zamanlarda ne yapıyordu insanlar?” Cevabı biliyorum ama aklım havsalam almıyor! Bulunduğum yer Çamlıhemşin sınırlarına dahil ama hem Pazar’a hem de Çamlıhemşin’e uzak. Çok ücra bir nokta.

Biraz sonra sırt bir noktada evler sıralanıyor. Rota kaydı için bir görsel almak amacıyla telefonu gidondaki bisiklet çantasından çekmeye davranıyorum. Lakin evin bahçesinde iri, uzun uzun kıl yumağı bir it var. Telefonu çıkarmayı bırakıp direksiyona hâkim oluyorum. Ağır ağır kalkıyor, durumu kestirmeye çalışıyor. Hamle yapacak lakin hafif eğimde indiğim için şansıma çabuk hızlanıyorum ve köpeğin görüş alanı ve bölgesinden uzaklaşıyorum. İnişte hızlanırken bir şey düşüyor yere: Telefon! 15-20 metre geri dönüp düşmeye alışkın olduğundan çok da önemsemeyerek alıyorum telefonu yerden. Lakin ekran iki köşeden patlamış. Sol alt tarafta birkaç santimetrekarelik bir alanda görüntü var, sadece orada dokunmatik çalışıyor. Telefon kullanılamaz halde. Bozuldukça inatla tamir ettiğim ve 7 yıldır kullandığım telefonu kurtarmak artık mümkün değil. Ama asıl problem o değil: Haritam yok artık. Arapsaçı köy yollarında yolumu bulmam işkence olacak. Böyle engebeli ve ormanlık alanlarda yanlış yola girmek baş ağrıtır. Bisikletle ve uzak bir bölgede hem de. 

Olacak ve ölecek için başı ağrıtmaya gerek yok deyip telefonu bisiklet çantasına koyuyor ve inmeye devam ediyorum. Çok sürmüyor sağdaki evlerden birinde bir amca görüyorum, durup selam veriyorum. Yolu soruyorum. Anlatıyor ama işte… Ona kolay! Hangi köydensin, kimlerdensin, şunu şunu tanıyor musun? minvalinde bir sohbetten sonra amcaya veda inişe devam ediyorum. Bitmiyor iniş. Bir noktada yol vadi tabanına ulaşıyor. Karşıya geçip düzleşiyor ve kuzey yönünde ilerliyor. Tekrar inmeye başlıyor. Tekrar çıkıyor. Derken ilk kavşakla karşılaşıyorum. Bir çay alım evi var üç tane de yol. En sağdaki Tumaslı Köyü’nün sırtına gidiyor, ortada ani bir eğimle dikleşen beton zeminli yolun menzili ise soldaki kayaya zaptedilmiş Çamlıhemşin tabelasından belli. Soldaki ise eskimiş, küçük bir Pazar tabelası. Yolun dikliğinden ziyade Çamlıhemşin asfaltında 20km boyunca başıma bela olacak yoğun trafikten kaçıyor ve ortadaki beton yola değil en soldaki stabilize Pazar yoluna vuruyorum. Orman içinden yine, ilerliyor güzel yol. Ardından tekrar bir kavşak noktasına ulaşıyorum: Eyvah, ya tabela yoksa! Var! Pazar, soldan lütfen. “Canımsın! Seni öperdim ama durmanın hiç sırası değil tabela.” Bisikletin lastiği patlayabilir; tamam, o zaman kaybından başka bir sorun yaratmaz lakin başka mekanik bir arıza çıkabilir. En ufak bir problem yolunu yordamını bilmediğim bu ormanlarda canımı fena halde sıkabilir! Çamlıhemşin yoluna girseydim çok sorun olmayacaktı çok fazla tabela var ve yol bir tane! Ama buradan sonra Pazar köylerinin hele ki orman yolları labirentten hallicedir. 

Orman yolu gittikçe ıssızlaşıyor. Yön algımı kaybetmiş durumdayım. Nereye döndüm, doğrultum nedir pek bir fikrim yok. Bir kavşağa daha uğramaktan korkuyorum. Ayıyı, domuzu, yabanı önemsemiyorum artık. Yol dallanıp budaklanmamalı! Tabela bulunmalı! Derken çarpıcı bir kızıla kaçan kahverengi bir canlı gözüme takılıyor. Frenlere asılıyorum: yavru bir karaca! Soldan ormana dalıyor. Yabanı haberdar etmek için seslenmeye devam ediyorum. Hızlanmamalıyım. İnerken de kontrolümde olmalı her şey. Uzun, çok uzun bir süre iniyorum. Sanki Kalübelâ’dan beri iniyorum! Bir türlü orman açılmıyor.

Sağa bir viraj aldıktan sonra önümde yükselen dikliğin sonu mavi gök! Bir sırt muhtemelen ve ardında köyleri göreceğim. Çıkıyorum ve köyleri görüyorum: Oh be!

Burası bir kavşak noktası sağdan devam ediyorum zira yol köye iniyor. Soldakinin cehennemin dibine kadar yolu var! Hız kesmeden iniyorum. Sağ tarafta bir taş duvar, duvarın üstü ahşap bir yapı, duvarda bir sebil hayrat, hayratta bir yazı: "Su gibi akar durur benim şu kanayan yüreğim." Şair yürekli yitik bir ruhla daha karşılaşıyorum. "Ateşten kızaran bir gül yahut yanık bir yolcu arıyorsun sevgili çeşme lakin içemeyeceğim zira yukarıdaki evde itin biri afkurmaya başladı. Hoşçakal sahibü'l-hayrat... Umarım sükun bulmuşsundur." İt arkamda ürüyedursun ben devam ediyorum. Köyün girişinde bir kadın, bir adam ve bir de Almanyalı ile karşılaşıyorum. Alman çok karizmatik, dimdik kulakları ve parlak siyah yoğun kahverengi bir kürkü var. Afili bir de tasma kaslı boynunda... Ayettir, üstüme gelmeye davranıyor; havlıyor ama tavırlarından sınırı koruyacağını anlıyorum; sahibi de durdurmak için davranıyor. Ben de sahibine yönelip sakin olmasını söylüyorum Alman itine. Adamın yüzünde yine bir şüphe. Eliyle yolu işaret ediyor:

- Geçebilirsin.
- Merhaba. Yukarıda telefonum kırıldı da haritam olmadığı için nerede olduğumu bilmiyorum. Buradan Hamidiye’ye çıkabilir miyim?
- Hayır. Onun için geri dönüp yukarıdan ineceksin.
- Buradan Hemşin asfaltına iniliyor o zaman.
- Evet bak deniz göründü zaten. İn sen nereye indiğinin bir önemi yok. İndiğinden emin ol, Pazar’a inersin.
- Tamam teşekkür ederim.

Rahatlıyor ve hızı artırıyorum. Arkamdan afkurmaya devam eden Alman’ın sesi boğuluyor uzakta. En üst viteste rüzgâra meydan okuyorum. Arzunun kırbacıdır yine sırtımda şaklayan: “Yürü bre orospu karılı dünya! Demini süren öğünsün!”
Derken oda ne: “Geçen ben buraya çıkmıştım. Aha aşağıdaki yol geldiğim yoldu bu önümdeki de Beyaztaş’a indiğim yol.” Artık buradan sonrası tanıdık. Adam bana yanlış bilgi verdi önümdeki yol Hamidiye’ye iniyor. Sızlayan bacak kaslarımı umursamadan asılıyorum pedallara. Sağ tarafta açılan ormanın arasından bakıp Altıparmak’ı göreceğim birazdan ve evet: Bulutların üstünden baş vermiş ve erken güz karıyla alaca kurban olduğum dağ orada! Sabah ona niyetlenmiştim. Şimdi nerede neler yaşıyorum! Hadi eyvallah sevgili dostum!
Hız kesmeden, frenlere olabildiğince az dokunarak devam ediyorum. Çıkış yok ama iniş kısa süreli düzlüklerle kesiliyor bazen. Umursamıyor basıyorum. Bir noktada karşıma çıkan kavşaktan sola vuruyorum ve alttaki bir virajda kafam karışıyor: Vadinin bu yamacına geçmemeliydim. Sağ yamaçta kalmalıydım. Neyse devam ediyorum. İki kişi çıkıyor karşıma, duruyor ve soruyorum. Evet yukarıdan devam etmeliydim. Bir an geri dönecek gibi olsam da boş verip ilerliyorum. Yol bıçaksırtı bir güzergahla devam ediyor. Yer yer denizin keskin mavisi görünüyor. İlerlemeye devam ediyorum, yol yükseliyor. Garipsiyorum: Bir mahalle çıkmazına girmiş olmayayım. Sağdaki bir amcadan teyit alıyorum: Düz devam et! Düzleniyorum!

Düzün sonunda yine bir iniş başlıyor. “Ne munis köyler, ne güzel yerleşkeler. İnsan buraları bırakıp neden aşağıdaki ucube apartmanlarda yaşar aklım almıyor!” Deniz tarafından bulutlar görünüyor:

“Bir de bulutları görürsün” diyordu sevdiceğim bir şair, “Köpürmüş gelen bulutları…”
“Yüreğimin kökü…”
“Dünyanın ıssızlığı…”
“Yüreği avuçlarımda atan…”
“Ateş-i dîlden özge…”
“Bâd-ı sâbâdan gayrı…”
"Adalar var zannederdim; güneşli, maavi, dertsiz..."
"Bütün hızımla koşardım dalgalara..."

Lanet olası şairler! Nerden esiyor da sarıyorsunuz başıma şimdi?..

Yol düz devam ediyor. Bir türlü inmiyor. Soldan uğrayan iki gence hiç durmadan soruyorum:

- Yahu bu yol bir noktada Pazar’a inecek mi?
- İnecek abi devam et.
- Düz?
- Dümdüz!

Devam ediyorum… Ve karşımda Kız Meslek Lisesi… Demek bu yokuş o yokuşmuş… Sağdan trafiğe karışıp soldan deniz tarafına kaçıyorum. Bir süre deniz kenarında devam edip eve ulaşıyorum.

Huh! Ne gündü be!... Kaybolmanın hazzını kemiklerimin köküne kadar hissettiğim muhteşem bir aksiyondu!

Ah ulan yaşamak, yalan dünyanın orospusu yaşamak, seni seviyorum!

Selâmetle…


12.09.2026
Soğuksu/Pazar

•••










Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ayı Döngüsü yâhut Tatos Tavâfı

Rakka Rakka Koçdüzü

Jübile yâhut Bir Özge Temâşâ